błonnik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: błónnik

błonnik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbwɔ̃ɲːik], AS[bu̯õ•ńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.gemin.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) biol. biochem. odgrywający ważną rolę w prawidłowym funkcjonowaniu przewodu pokarmowego kompleks substancji pochodzenia roślinnego nieulegający trawieniu przez enzymy przewodu pokarmowego człowieka i zwierząt monogastrycznych; zob. też błonnik w Wikipedii
(1.2) chem. związek organiczny z grupy polisacharydów
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Osoby stosujące dietę wegetariańską spożywają więcej węglowodanów złożonych, a co za tym idzie więcej błonnika pokarmowego niż osoby odżywiające się w sposób tradycyjny. Spożywanie zalecanej ilości błonnika zmniejsza ryzyko powstania przewlekłych zaparć, uchyłkowatości jelit, raka jelita grubego i hemoroidów.[1]
(1.1) Mąka razowa zawiera więcej błonnika niż biała.
składnia:
kolokacje:
(1.1) błonnik pokarmowyźródło błonnika
synonimy:
(1.1) włókno pokarmowe
(1.2) celuloza
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: