absolucja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

absolucja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌapsɔˈluʦ̑ʲja], AS[apsolucʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.akc. pob., wymowa ?/i
podział przy przenoszeniu wyrazu: ab•so•lu•cja[1]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rel. rozgrzeszenie, zdjęcie klątwy kościelnej, odpuszczenie grzechów; zob. też absolucja w Wikipedii
(1.2) przest. uwolnienie, wyrok sądowy uwalniający oskarżonego
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Konający otrzymał absolucję.
(1.2) Skazanemu udzielono absolucji.
składnia:
kolokacje:
(1.1) absolucja kapłańska / papieskaabsolucja zbiorowadawać absolucję • udzielać absolucji • uzyskać absolucję
(1.2) uzyskać absolucję
synonimy:
(1.1) rozgrzeszenie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. absolut mos/mrz, absolutność ż, absolutorium n, absolutysta mos, absolutystka ż, absolutyzacja ż, absolutyzm mrz, absolutyzowanie n, absolwenckość ż, absolwent mos, absolwentka ż, absolwowanie n, zabsolutyzowanie n
czas. absolutyzować ndk., absolwować ndk., zabsolutyzować dk.
przym. absolutny, absolutoryjny, absolutystyczny, absolwencki
przysł. absolutnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. absolutiouniewinnienie, uwolnienie od czegoś[3][4]
źródłosłów dla ros. абсолюция[5]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło absolucja w: Wielki słownik ortograficzno-fleksyjny, red. Jerzy Podracki, s. 3, Warszawa, Horyzont, 2001, ISBN 83-7311-161-1.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  3. Mirosław Bańko, Lidia Drabik, Lidia Wiśniakowska, Słownik spolszczeń i zapożyczeń, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, ISBN 978-83-01-15121-8.
  4. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło absolucja w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  5. Wiesław Witkowski, Nowy słownik zapożyczeń polskich w języku rosyjskim, s. 1, Kraków, Universitas, 2006, ISBN 83-242-0736-8.