klątwa

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

klątwa (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rel. kara wyłączenia kogoś ze wspólnoty wiernych
(1.2) życzenie komuś nieszczęścia
(1.3) daw. przeklinanie, wykrzykiwanie złych słów
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) ekskomunika, wyklęcie, anatema
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
klątwa Ondynyklątwa ludom, co swoje mordują proroki
etymologia:
uwagi:
Forma „klątew” w dopełniaczu liczby mnogiej jest niepoprawna[1][2].
zob. też klątwa w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło klątwa w: Słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Witold Doroszewski, s. 252, Warszawa, Polskie Wydawnictwo Naukowe, 1980, ISBN 83-01-03811-X.
  2. Hasło klątwa w: Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Andrzej Markowski, s. 399, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, ISBN 978-83-01-14198-1.