łokieć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

łokieć (język polski)[edytuj]

łokieć (1.1)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈwɔcɛ̇ʨ̑], AS[u̯oḱėć], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) anat. staw łączący ramię z przedramieniem
(1.2) hist. dawna miara długości (od 0,5 do 0,8 metra)
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) By dostać się do autobusu, wbiła łokieć w bok wsiadającego współpasażera.
(1.2) Strawę postawiono dwa łokcie od łożnicy i hrabina nie mogła jej dosięgnąć.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.
zdrobn. łokietek m
przym. łokciowy
związki frazeologiczne:
rozpychać się łokciamipoważna figura, a na łokciu dziurakażdy swoim łokciem mierzy
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Części ciała
tłumaczenia:
źródła: