współpracownik

współpracownik (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˌfspuwpraˈʦ̑ɔvʲɲik], AS: [fspuu̯pracovʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • utr. dźw. utrata dźwięczności • akc. pob. akcent poboczny 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba lub inny podmiot pracujący wspólnie z inną osobą lub podmiotem

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	współpracownik	współpracownicy/depr. deprecjatywny współpracowniki
dopełniacz	współpracownika	współpracowników
celownik	współpracownikowi	współpracownikom
biernik	współpracownika	współpracowników
narzędnik	współpracownikiem	współpracownikami
miejscownik	współpracowniku	współpracownikach
wołacz	współpracowniku	współpracownicy/depr. deprecjatywny współpracowniki

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) partner, wspólnik

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik współpraca, współpracowanie, współpracowniczka

czas. czasownik współpracować

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) collaborator
• kazachski: (1.1) еңбектес, қызметтес
• niemiecki: (1.1) Mitarbeiter m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) συνεργάτης m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) сотрудник m rodzaj męski

źródła: