monoteizm

monoteizm (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌmɔ̃nɔˈtɛ^jism̥], AS: [mõnote^i ̯ism̦], zjawiska fonetyczne: wygł. utrata dźwięczności w wygłosie • nazal. nazalizacja • epenteza i ̯  epenteza /j/ • akc. pob. akcent poboczny 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) rel. religia wiara w jednego boga; zob. zobacz też monoteizm w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	monoteizm
dopełniacz	monoteizmu
celownik	monoteizmowi
biernik	monoteizm
narzędnik	monoteizmem
miejscownik	monoteizmie
wołacz	monoteizmie

przykłady:

(1.1) Judaizm, chrześcijaństwo i islam charakteryzuje monoteizm.

składnia:

kolokacje:

(1.1) monoteizm trynitarny

synonimy:

(1.1) jedynobóstwo

antonimy:

(1.1) wielobóstwo, politeizm

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik monoteista

przym. przymiotnik monoteistyczny

związki frazeologiczne:

etymologia:

gr. starogrecki μόνος + θεός

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) monotheism
• arabski: (1.1) توحيدية f rodzaj żeński
• francuski: (1.1) monothéisme m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) monoteísmo m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) eingyðistrú f rodzaj żeński
• jidysz: (1.1) מאָנאָטעיִזם m rodzaj męski (monoteizm)
• niemiecki: (1.1) Monotheismus m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) μονοθεϊσμός m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) монотеизм m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) monoteism w rodzaj wspólny

źródła: