panteizm

panteizm (język polski)

wymowa:

IPA: [pãnˈtɛ^jism̥], AS: [pãnte^i ̯ism̦], zjawiska fonetyczne: wygł. utrata dźwięczności w wygłosie • nazal. nazalizacja • epenteza i ̯  epenteza /j/ 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) rel. religia pogląd, że Bogiem jest wszechświat, ubóstwienie natury; zob. zobacz też panteizm w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	panteizm
dopełniacz	panteizmu
celownik	panteizmowi
biernik	panteizm
narzędnik	panteizmem
miejscownik	panteizmie
wołacz	panteizmie

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik panteista

przym. przymiotnik panteistyczny

związki frazeologiczne:

etymologia:

gr. starogrecki παν + θεός

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) pantheism
• francuski: (1.1) pantheisme
• niemiecki: (1.1) Pantheismus m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) panteism w rodzaj wspólny

źródła: