politeizm

politeizm (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌpɔlʲiˈtɛ^jism̥], AS: [polʹite^i ̯ism̦], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • wygł. utrata dźwięczności w wygłosie • epenteza i ̯  epenteza /j/ • akc. pob. akcent poboczny 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) rel. religia wielobóstwo, kult wielu bogów; zob. zobacz też politeizm w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	politeizm
dopełniacz	politeizmu
celownik	politeizmowi
biernik	politeizm
narzędnik	politeizmem
miejscownik	politeizmie
wołacz	politeizmie

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) wielobóstwo

antonimy:

(1.1) monoteizm

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik politeista

przym. przymiotnik politeistyczny

związki frazeologiczne:

etymologia:

gr. starogrecki πολύς + θεός

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) polytheism
• fiński: (1.1) polyteismi, monijumalisuus
• francuski: (1.1) polythéisme m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) fjölgyðistrú
• japoński: (1.1) 多神教 (たしんきょう)
• niemiecki: (1.1) Polytheismus m rodzaj męski
• perski: (1.1) چندخدایی
• rumuński: (1.1) politeism
• sycylijski: (1.1) politeismu
• szwedzki: (1.1) polyteism w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) politeismo

źródła: