ceklarz
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] ceklarz (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) hist. podlegający burmistrzowi pachołek do pilnowania porządku w mieście[1]; zob. też ceklarz w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik ceklarz ceklarze dopełniacz ceklarza ceklarzy/ceklarzów celownik ceklarzowi ceklarzom biernik ceklarza ceklarzy/ceklarzów narzędnik ceklarzem ceklarzami miejscownik ceklarzu ceklarzach wołacz ceklarzu ceklarze
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. daw. ceklarstwo, starop. ceklacja, starop. ceklowanie, starop. ceklownik, starop. cekmistrz, starop. ceklmistrz, starop. ceklatum
- przym. ceklarski
- czas. starop. ceklować, starop. ceglować
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) niem. Zirkler → nocny stróż miejski[2][1] < śr.łac. circator → stróż[1] < łac. circo → krążyć[1]
- uwagi:
- ↑ jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
- tłumaczenia:
- niemiecki: (1.1) Stadtknecht m
- źródła:
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 hasło ceklarz w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. I, s. 259, Warszawa 1900–1927.
- ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 44, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.
