znachor

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

znachor (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈznaxɔr], AS[znaχor]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) książk. człowiek bez uprawnień i bez odpowiedniego wykształcenia medycznego zajmujący się leczeniem ludzi, zwykle za pomocą ziół, zamawiania, guseł, czarów[1]
(1.2) lekcew. pogard. zły lekarz
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Babcia mojej koleżanki leczyła się u znachora.
składnia:
kolokacje:
(1.1) leczyć się u znachora
synonimy:
(1.1) szeptun
(1.2) konował
antonimy:
(1.1) lekarz
hiperonimy:
(1.1) uzdrowiciel, uzdrawiacz
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. znachorstwo n
forma żeńska znachorka ż
przym. znachorski
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: bioenergoterapeutahomeopatakręgarzzielarz
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło znachor w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.