substytucja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

substytucja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌsupstɨˈtuʦ̑ʲja], AS[supstytucʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zastąpienie jednych rzeczy, pojęć, usług itp. innymi
(1.2) wzajemna zastępowalność dóbr o podobnych właściwościach
(1.3) przeniesienie pełnomocnictwa na inną osobę
(1.4) psych. jeden z mechanizmów obronnych, polegający na zastępowaniu nieosiągalnych celów celami łatwiejszymi; zob. też Substytucja (psychologia) w Wikipedii
(1.5) chem. reakcja chemiczna polegająca na wymianie jednego lub kilku atomów w cząsteczce związku chemicznego; zob. też Substytucja (chemia) w Wikipedii
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.4) przeniesienie, sublimacja, kompensacja
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. substytucyjny
rzecz. substytut
czas. substytuować
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. substituere - podstawić
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.