pełnomocnictwo

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

pełnomocnictwo (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌpɛwnɔ̃mɔʦ̑ʲˈɲiʦ̑tfɔ], AS[peu̯nõmocʹńictfo], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.nazal.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) praw. prawo do działania w czyimś imieniu, wydane przez osobę
(1.2) praw. dokument potwierdzający czyjeś prawo do działania w imieniu kogoś innego
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Gdy pełnomocnik był ustanowiony przez kilka osób do wspólnego interesu, każda z nich odpowiedzialna jest solidarnie względem niego za wszelkie skutki pełnomocnictwa[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) plenipotencja
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. pełnomocnik m, pełnomocniczka f, pełnomocność f
przym. pełnomocny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Stanisław Zawadzki, Prawo cywilne obowiazujace w królestwi Polskiém, 1860, t. 1