pełnomocnictwo

From Wikisłownik
Jump to navigation Jump to search

pełnomocnictwo (język polski)[edit]

pronunciation:
IPA[ˌpɛwnɔ̃mɔʦ̑ʲˈɲiʦ̑tfɔ], AS[peu̯nõmocʹńictfo], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.nazal.akc. pob. pronunciation ?/i
definitions:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) praw. prawo do działania w czyimś imieniu, wydane przez osobę
(1.2) praw. dokument potwierdzający czyjeś prawo do działania w imieniu kogoś innego
inflection:
(1)
examples:
(1.1) Gdy pełnomocnik był ustanowiony przez kilka osób do wspólnego interesu, każda z nich odpowiedzialna jest solidarnie względem niego za wszelkie skutki pełnomocnictwa[1].
syntax:
collocations:
synonyms:
(1.1) plenipotencja
antonyms:
hypernyms:
hyponyms:
holonyms:
meronyms:
related terms:
rzecz. pełnomocnik m, pełnomocniczka ż, pełnomocność ż
przym. pełnomocny
idioms:
etymology:
notes:
translations:
sources:
  1. Stanisław Zawadzki, Prawo cywilne obowiazujace w królestwi Polskiém, 1860, t. 1