starość

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: starosć

starość (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈstarɔɕʨ̑], AS[starość]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) stan będący efektem starzenia się, trzeci i ostatni okres życia istot żywych; zob. też starość w Wikipedii
(1.2) reg. śl.[1] kłopot, zmartwienie
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) podeszły wiek; eufem. jesień życia
antonimy:
(1.1) młodość
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. starzec m, staruszek m, staruszka f, starowinka f, starzenie n, starówka f, starszyzna f, staroć
czas. postarzać dk., starzeć się ndk., zestarzeć się dk.
przym. stary, starczy
przysł. staro, starczo
związki frazeologiczne:
zapyta się starość, gdzie była młodośćstarość nie radośćstarość nie radość śmierć nie weseleczym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci
etymologia:
uwagi:
(1.2) Śląsk Cieszyński[1]
tłumaczenia:
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w hasłach: kłopot, zmartwienie
źródła:
  1. 1,0 1,1 Słowniczek trudniejszych wyrazów gwarowych, w: Alina Kopoczek, Śpiewnik Macierzy Ziemi Cieszyńskiej, Cieszyn 1988, str. 375-380.