starość

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: starosć

starość (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈstarɔɕʨ̑], AS[starość]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) stan będący efektem starzenia się, trzeci i ostatni okres życia istot żywych; zob.  też starość w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) podeszły wiek; eufem.  jesień życia
antonimy:
(1.1) młodość
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  starzec m , staruszek m , staruszka f , starowinka f , starzenie n , starówka f , starszyzna f , staroć
czas.  postarzać dk. , starzeć się ndk. , zestarzeć się dk. 
przym.  stary, starczy
przysł.  staro, starczo
związki frazeologiczne:
zapyta się starość, gdzie była młodośćstarość nie radośćstarość nie radość śmierć nie weseleczym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: