staroć

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

staroć (język polski)[edytuj]

starocie (1.1)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈstarɔʨ̑], AS[staroć]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński lub męskorzeczowy

(1.1) stara rzecz, dla niektórych jednak wartościowa
(1.2) przen. utwór sprzed lat
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) grat, rupieć
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. starość ż, starczość ż, starzec m, staruszek m, staruszka ż, starzenie n, postarzenie n, postarzanie n, stary mos, starzyzna ż
czas. starzeć ndk., postarzać ndk., postarzyć dk.
przym. stary, stareńki
przysł. staro
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: