prowokacja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

prowokacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌprɔvɔˈkaʦ̑ʲja], AS[provokacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) podstępne czyny, których celem jest nakłonienie kogoś do określonego działania
(1.2) podstępny czyn tajnych agentów, podszywających się pod członków jakiejś organizacji w celu wyrządzenia jej szkody
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Wczoraj byłem poddany prowokacji.
składnia:
kolokacje:
(1.1) podstępna / nikczemna / bezczelna / grubymi nićmi szyta prowokacja
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. prowokacyjność f, prowokatorstwo n, prowokator m, prowokatorka f, prowokowanie n, sprowokowanie n
czas. prowokować ndk., sprowokować dk.
przym. prowokacyjny, prowokatorski
przysł. prowokacyjnie, prowokatorsko
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. provocation[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło prowokacja w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.