prowokator

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

prowokator (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌprɔvɔˈkatɔr], AS[provokator], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba dokonująca prowokacji
(1.2) tajny agent działający w jakiejś organizacji, który jej szkodzi
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Jan jest płatnym prowokatorem na usługach policji i pobiera za to regularne apanaże zupełnie bez skrupułów.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) podżegacz, podjudzacz, judziciel; przest. instygator
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. prowokacja ż, prowokacyjność ż, prowokatorstwo n, prowokowanie n, sprowokowanie n
forma żeńska prowokatorka ż
czas. prowokować ndk., sprowokować dk.
przym. prowokacyjny, prowokatorski
przysł. prowokacyjnie, prowokatorsko, prowokująco
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. provocateur
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: