poręcz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

poręcz (język polski)[edytuj]

poręcz (1.1)
balustrady i poręcze (1.1)
poręcze (1.2)
wymowa:
IPA[ˈpɔrɛ̃n͇ʧ̑], AS[porẽṇč], zjawiska fonetyczne: udziąs.nazal.asynch. ę 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) uchwyt biegnący wzdłuż schodów
(1.2) boczny uchwyt ławki, niekiedy krzesła

czasownik, forma fleksyjna

(2.1) 2. os. lp rozk. od: poręczyć
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Trzymaj się poręczy, bo na schodach jest ślisko.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. poręczność ż, poręczówka ż, poręczenie n, poręczanie n, ręczny m, ręka ż
czas. poręczyć dk., poręczać ndk.
przym. poręczny, ręczny, poręczeniowy, poręczowy
przysł. poręcznie, ręcznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: