pierdolnik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

pierdolnik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[pʲjɛr.ˈdɔl.ʲɲik], AS[pʹi ̯er.dol.ʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) pot. wulg. brak porządku
(1.2) pot. wulg. mały przedmiot, dynks[1]
(1.3) pot. wulg. internat[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Posprzątaj wreszcie ten pierdolnik!
(1.2) O, a tutaj na ścianie zrobimy taki pierdolnik.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) wulg. pieprznik, syf, bajzel, burdel[1]; pot. bałagan, bigos, dom wariatów, galimatias, kocioł, kociokwik, kołomyja, kołowacizna, kołowanina, kołowrotek, koniec świata, meksyk, mętlik, miszmasz, młyn, obłęd, pomieszanie z poplątaniem, przewalanka, sajgon, sądny dzień, szurum-burum, urwanie głowy; neutr. bezład, nieład, chaos, dezorganizacja, kakofonia, nieporządek, rozgardiasz, zamęt, zamieszanie; przest. kweres
(1.2) dynks, dynksik
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. pierdoła ż/mos, pierdolenie n
czas. pierdolić ndk., pierdolnąć dk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, s. 230, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, ISBN 83-01-14631-1, ISBN 978-83-01-14631-3.