pasożyt
pasożyt (język polski)
[edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (1.1) biol. organizm żerujący na innym organizmie, zazwyczaj ze szkodą dla swego żywiciela; zob. też pasożyt w Wikipedii
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik pasożyt pasożyty dopełniacz pasożyta pasożytów celownik pasożytowi pasożytom biernik pasożyta pasożyty narzędnik pasożytem pasożytami miejscownik pasożycie pasożytach wołacz pasożycie pasożyty - (2.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik pasożyt pasożyty dopełniacz pasożyta pasożytów celownik pasożytowi pasożytom biernik pasożyta pasożytów narzędnik pasożytem pasożytami miejscownik pasożycie pasożytach wołacz pasożycie pasożyty ndepr. M. i W. lm: (ci) pasożyci
- przykłady:
- (1.1) Tę śmiertelną chorobę wywołują mikroskopijne pasożyty krwi.
- (2.1) Tkwił na najbliższych niczym pasożyt lub wrzód; wszyscy serdecznie go mieli dość.
- (2.1) Był to człowiek dobrego towarzystwa, który zszedł na pasożyta nieznacznie, straciwszy znaczny majątek i zapatrywał się obojętnie na własną ruinę[1].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) pasożyt obligatoryjny • pasożyt wewnętrzny / zewnętrzny • zarażenie pasożytem • zwalczać pasożyty
- (2.1) pasożyt społeczny • karmić / utrzymywać pasożyta
- synonimy:
- (1.1) parazyt
- (2.1) darmozjad, pieczeniarz, niebieski ptak, truteń, krwiopijca
- antonimy:
- (1.1) żywiciel
- hiperonimy:
- (1.1) organizm
- (2.1) leń, wyzyskiwacz
- hiponimy:
- (1.1) pasożyt zewnętrzny, pasożyt wewnętrzny, ameba, dermatofit, glista, huba, insekt, jemioła, kleszcz, lamblia, świerzbowiec, owsik, pchła, pluskwa, przywra, robak, rzęsistek, sporowiec, tasiemiec, włosień, wesz, zarodziec[2]
- (2.1) bananowiec
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. pasożytowanie m, pasożytka ż, pasożytnictwo n, pasożyctwo n, pasożytyzm m
- czas. pasożytować ndk.
- przym. pasożytniczy, pasożytny
- przysł. pasożytniczo, pasożytnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) łac. parasitus < grc parásitos (παράσιτος)
- (2.1) stpol. pasirzyt[3] < od paść + rzyć (do 1936 pisane pasorzyt, dzisiejsza pisownia nieetymologiczna)
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) parasite; (2.1) sponger
- baskijski: (1.1) parasito
- białoruski: (1.1) паразіт m; (2.1) паразіт m
- bułgarski: (1.1) паразит m; (2.1) паразит m
- chorwacki: (1.1) parazit m, nametnik
- czeski: (1.1) parazit m, cizopasník m; (2.1) parazit m, cizopasník m
- duński: (1.1) parasit w
- esperanto: (1.1) parazito
- fiński: (1.1) loinen
- francuski: (1.1) parasite m; (2.1) parasite m
- hiszpański: (1.1) parásito m; (2.1) parásito m
- interlingua: (1.1) parasito
- islandzki: (1.1) sníkill m, sníkjudýr n
- jidysz: (1.1) פּאַראַזיט m (parazit)
- łaciński: (1.1) parasitus m
- macedoński: (1.1) паразит m
- niderlandzki: (1.1) parasiet m
- niemiecki: (1.1) Parasit m, Schmarotzer m; (2.1) Schmarotzer m
- norweski (bokmål): (1.1) parasitt m
- nowogrecki: (1.1) παράσιτο n; (2.1) παράσιτος m
- portugalski: (1.1) parasita m; (2.1) parasita m
- rosyjski: (1.1) паразит m; (2.1) паразит m
- słoweński: (1.1) zajedavec m; (2.1) zajedavec m
- szwedzki: (1.1) parasit w
- ukraiński: (1.1) паразит m; (2.1) паразит m
- węgierski: (1.1) élősködő, parazita
- włoski: (1.1) parassita m; (2.1) parassita m
- źródła:
- ↑ Józef Ignacy Kraszewski, Sprawa kryminalna, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1977, s. 76.
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
- ↑ pasirzyt” w Bożena Sieradzka-Baziur, Słownik pojęciowy języka staropolskiego [on line], Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 2015.
