truteń

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

truteń (język polski)[edytuj]

truteń (1.1)
wymowa:
IPA[ˈtrutɛ̃ɲ], AS[trutẽń], zjawiska fonetyczne: nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) ent.  samiec pszczoły; zob.  też truteń w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) pot. , przen.  osoba, która niesłusznie czerpie korzyści z działalności innych osób
odmiana:
(1.1)
(2.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) reg. śl.  trąt
(2.1) darmozjad, próżniak
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  trutówka f 
przym.  trutowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Owady
tłumaczenia:
źródła:
  1. Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN, pod red. A. Markowskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, str. 1064. ISBN 83-01-13111-X