sztuczka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

sztuczka (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) popis zręczności sprawnie wykonywanych
(1.2) pot. przen. zachowanie, posunięcie, przez które chcemy coś osiągnąć, korzystając z cudzej naiwności, niewiedzy itp.[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Wszyscy poznaliśmy zasady sztuczki.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) fortel, trik, wybieg; pot. szacher-macher
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) popis
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. sztuka ż, sztuczność ż
czas. sztukować ndk.
przym. sztuczny
przysł. sztucznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło sztuczka w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.