mistrz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

mistrz (język polski)[edytuj]

Ulrich von Jungingen, wielki mistrz (1.3) zakonu krzyżackiego
wymowa:
IPA[mʲisṭʃ], AS[mʹisṭš], zjawiska fonetyczne: zmięk.wygł.udziąs. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba najlepsza w czymś
(1.2) najwyższy stopień kształcenia zawodowego; zob. też mistrz w Wikipedii
(1.3) przełożony w niektórych zakonach rycerskich
(1.4) zwycięzca zawodów sportowych, w szczególności mistrzostw
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
zegarmistrz
(1.1) mistrz olimpijski / Polski / Europy / światamistrz ceremoniimistrz grymistrz zenmistrz wszechwag
(1.2) mistrz kowalstwa
(1.3) wielki mistrz
synonimy:
(1.1) as, maestro, koryfeusz
(1.2) majster
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) wirtuoz
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. mistrzostwo n
forma żeńska mistrzyni ż
przym. mistrzowski
przysł. mistrzowsko
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Meister[1], czes. mistr < łac. magister[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 136.
  2. Krystyna Długosz-Kurczabowa, Stanisław Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2001, s. 365.