lokum

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

lokum (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) mieszkanie, miejsce[1]
odmiana:
(1.1) zwykle nieodm.[1]
przykłady:
(1.1) Mamy z Halinką nareszcie własne lokum.
składnia:
kolokacje:
(1.1) mieć / tęsknić za własnym lokum
synonimy:
(1.1) mieszkanie, kąt
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. lokalizacja ż, alokacja ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. locum
uwagi:
(1.1) inna pisownia locum
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło locum w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.

lokum (język duński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) slang. kibel, sracz
odmiana:
(1.1) et lokum, lokummet, lokummer, lokummerne
przykłady:
(1.1) Om vinteren frøs vandet i lokummet til is.Zimą woda w kiblu zamarzała (na lód).
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
lokummet brænder
etymologia:
łac. locum
uwagi:
źródła: