alokacja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

alokacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌalɔˈkaʦ̑ʲja], AS[alokacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. akc. pob.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) planowe rozdysponowanie czegoś; zob.  też alokacja w Wikipedii
(1.2) ekon.  rozdzielenie środków produkcyjnych lub pieniędzy na różne cele, inne niż dotychczasowe[1]
(1.3) księg.  uznanie dopisanej pozycji w rachunku[2]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.2) Przyczynę bezrobocia stanowi błędna alokacja kapitału i związane z tym niewłaściwe postępowanie przedsiębiorstw.
składnia:
kolokacje:
(1.1) inform.  alokacja pamięcijednostka alokacji
(1.2) alokacja kosztów / zasobów / kapitału • alokacja finansowa
(1.3) alokacja składki
synonimy:
(1.1) dystrybucja, rozdział, przydzielanie
antonimy:
(1.1-2) realokacja
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  alokowanie n , dyslokacja f , lokowanie n , lokum n , realokacja f 
czas.  alokować, lokować, ulokować, dyslokować
przym.  alokacyjny, alokowany
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac.  allocātiō
(1.2-3) od (1.1)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Bogusław Dunaj Uniwersalny słownik języka polskiego Reader's Digest, Warszawa 2007, ISBN 83–60123–46–2
  2. hasło alokacja w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.