gonitwa

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

gonitwa (język polski)[edytuj]

gonitwa (1.2)
wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) uganianie się, ściganie
(1.2) jeźdz. bieg koni podczas wyścigów
(1.3) przen. natłok codziennych obowiązków
(1.4) przen. wytężony wysiłek w celu zdobycia dóbr materialnych
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.2) W pierwszej gonitwie ogier zajął drugie miejsce.
(1.3) W codziennej gonitwie całkowicie zapomniała o zwróceniu książek do biblioteki.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. goniec mzw/mos/mrz, pogonia ż
czas. wygonić
związki frazeologiczne:
etymologia:
prasł. *gonitva[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło gonitwa w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.