esauł
esauł (język polski)
[edytuj]
- wymowa:
- ⓘ
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) hist. wojsk. stopień kawaleryjski w wojskach kozackich carskiej Rosji[1]; zob. też esauł w Wikipedii
- (1.2) hist. wojsk. oficer noszący stopień esauła (1.1)
- (1.3) hist. wojsk. zastępca lub przyboczny atamana koszowego u Kozaków zaporoskich[1][2]
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik esauł esaułowie dopełniacz esauła esaułów celownik esaułowi esaułom biernik esauła esaułów narzędnik esaułem esaułami miejscownik esaule esaułach wołacz esaule esaułowie depr. M. i W. lm: (te) esauły
- przykłady:
- (1.2) Porządku między kurzeniami pilnowali esaułowie zbrojni w tęgie kije dębowe dla hamowania obradujących i w pistolety dla obrony własnego życia, które często bywało w niebezpieczeństwie[3].
- (1.2) Esauł okazał się domyślny. Rozwiązał zagadkę mego snu[4].
- składnia:
- antonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) есаул m; (1.2) есаул m; (1.3) есаул m
- rosyjski: (1.1) есаул m; (1.2) есаул m; (1.3) есаул m
- ukraiński: (1.1) осавул m; (1.2) осавул m; (1.3) осавул m
- źródła:
- 1 2 Wojsko, wojna, broń. Leksykon PWN, red. Marcin Kamler, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9, s. 87.
- ↑
Hasło „esauł” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Henryk Sienkiewicz, Ogniem i mieczem, t. 1, rozdz. XI.
- ↑ Fragment pieśni kozackiej „Ой, да не вечер”.
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4. - ↑ Hasło „esauł” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
