cynk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

cynk (język polski)[edytuj]

cynk (1.1)
trzy cynki (1.3)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ʦ̑ɨ̃ŋk], AS[cỹŋk], zjawiska fonetyczne: nazal.-nk- 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu Zn i liczbie atomowej 30; zob. też cynk w Wikipedii
(1.2) pot. informacja, zazwyczaj poufna
(1.3) muz. daw. dęty instrument drewniany; zob. też cynk (instrument) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma cynk?
(1.2) Dostałem cynk, że jutro przejedzie tędy transport z pieniędzmi do banku.
składnia:
kolokacje:
(1.2) dostać cynk
synonimy:
(1.1) symbol. Zn
(1.2) sygnał
(1.3) kornet
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. cynkowiec m
czas. cynkować ndk., ocynkować dk.
przym. cynkowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) niem. Zink[1]
(1.2) niem. Zinkeznak umowny dany palcem[2]
(1.3) niem. Zinkenkornet[3]
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Pierwiastki chemiczne
(1.3) zobacz też: Indeks:Polski - Instrumenty muzyczne
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło cynk I w: Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 48, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.
  2. hasło cynk II w: Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 48, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.
  3. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. cynk III, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.