cynk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

cynk (język polski)[edytuj]

cynk (1.1)
trzy cynki (1.3)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ʦ̑ɨ̃ŋk], AS[cỹŋk], zjawiska fonetyczne: nazal. -nk-  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) chem.  pierwiastek chemiczny o symbolu Zn i liczbie atomowej 30; zob.  też cynk w Wikipedii
(1.2) pot.  informacja, zazwyczaj poufna
(1.3) muz.  daw.  dęty instrument drewniany; zob.  też cynk (instrument) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma cynk?
(1.2) Dostałem cynk, że jutro przejedzie tędy transport z pieniędzmi do banku.
składnia:
kolokacje:
(1.2) dostać cynk
synonimy:
(1.1) Zn
(1.2) sygnał
(1.3) kornet
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
(1.1) rzecz.  cynkowce; czas.  cynkować, ocynkować; przym.  cynkowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) niem.  Zink[1]
(1.2) niem.  Zinke (znak umowny dany palcem)[2]
(1.3) niem.  Zinken (kornet)[3]
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Pierwiastki chemiczne
(1.3) zobacz też: Indeks:Polski - Instrumenty muzyczne
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło cynk I w: Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 48, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.
  2. hasło cynk II w: Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 48, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.
  3. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. cynk III, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.