poufny
poufny (język polski)
[edytuj]- wymowa:
- IPA: [pɔˈwufnɨ], AS: [pou̯ufny], zjawiska fonetyczne: epenteza ł
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) tajny, powierzony w sekrecie[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik poufny poufna poufne poufni poufne dopełniacz poufnego poufnej poufnego poufnych celownik poufnemu poufnej poufnemu poufnym biernik poufnego poufny poufną poufne poufnych poufne narzędnik poufnym poufną poufnym poufnymi miejscownik poufnym poufnej poufnym poufnych wołacz poufny poufna poufne poufni poufne
- przykłady:
- (1.1) Bardzo mi przykro, ale to jest poufna informacja, więc nie mogę nic powiedzieć na ten temat.
- (1.1) Jednocześnie na poufnej naradzie z szefami partii królewskiej ambasador żąda od króla, aby odłączył się ze swym obozem od konfederacji sejmowej i zawiązał konfederację odrębną[2].
- składnia:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- tajne łamane przez poufne
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) confidential, secret
- białoruski: (1.1) канфідэнцыйны, даверлівы
- fiński: (1.1) salainen
- hiszpański: (1.1) confidencial
- jidysz: (1.1) אויגאויפֿאויגיק (ojgojfojgik)
- nowogrecki: (1.1) απόρρητος
- rosyjski: (1.1) конфиденциальный, секретный
- ukraiński: (1.1) конфіденційний
- źródła:
- ↑ Hasło „poufny” w: SJP.pl.
- ↑ Marian Brandys, Nieznany Książę Poniatowski, 1996, Narodowy Korpus Języka Polskiego.