buńczuk

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

buńczuk (język polski)[edytuj]

buńczuki (1.1)
wymowa:
IPA[ˈbũj̃n͇ʧ̑uk], AS[bũĩ ̯ṇčuk], zjawiska fonetyczne: nazal.rozs. artyk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) hist. drzewce zakończone kulą lub grotem, ozdobione końskim włosiem, stanowiły symbol władzy na dawnych kresach wschodnich; zob. też buńczuk w Wikipedii
(1.2) hist. pęk włosów, przyłączany do rycerskiego szyszaka bądź do uszu lub piersi konia
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. buńczuczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ukr. бунчук[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Jacek Kubitsky, Słownik polsko-szwedzki, s. 36, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Natur och Kultur, 1998, ISBN 83-01-12413-X.