buńczuczny
buńczuczny (język polski)
[edytuj]- wymowa:
- IPA: [bũj̃n͇ˈt͡ʃut͡ʃnɨ], AS: [bũĩ ̯ṇčučny], zjawiska fonetyczne: nazal.• rozs. artyk. ⓘ
- znaczenia:
przymiotnik jakościowy
- (1.1) wyzywający, zaczepny, czupurny, zawadiacki, nadmiernie pewny siebie[1][2]
- (1.2) daw. wojsk. epitet dostojnika lub dowódcy mającego prawo używania buńczuka jako oznaki godności i władzy[1][3]
- odmiana:
- (1.1)[4]
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik buńczuczny buńczuczna buńczuczne buńczuczni buńczuczne dopełniacz buńczucznego buńczucznej buńczucznego buńczucznych celownik buńczucznemu buńczucznej buńczucznemu buńczucznym biernik buńczucznego buńczuczny buńczuczną buńczuczne buńczucznych buńczuczne narzędnik buńczucznym buńczuczną buńczucznym buńczucznymi miejscownik buńczucznym buńczucznej buńczucznym buńczucznych wołacz buńczuczny buńczuczna buńczuczne buńczuczni buńczuczne stopień wyższy buńczuczniejszy przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik buńczuczniejszy buńczuczniejsza buńczuczniejsze buńczuczniejsi buńczuczniejsze dopełniacz buńczuczniejszego buńczuczniejszej buńczuczniejszego buńczuczniejszych celownik buńczuczniejszemu buńczuczniejszej buńczuczniejszemu buńczuczniejszym biernik buńczuczniejszego buńczuczniejszy buńczuczniejszą buńczuczniejsze buńczuczniejszych buńczuczniejsze narzędnik buńczuczniejszym buńczuczniejszą buńczuczniejszym buńczuczniejszymi miejscownik buńczuczniejszym buńczuczniejszej buńczuczniejszym buńczuczniejszych wołacz buńczuczniejszy buńczuczniejsza buńczuczniejsze buńczuczniejsi buńczuczniejsze stopień najwyższy najbuńczuczniejszy przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik najbuńczuczniejszy najbuńczuczniejsza najbuńczuczniejsze najbuńczuczniejsi najbuńczuczniejsze dopełniacz najbuńczuczniejszego najbuńczuczniejszej najbuńczuczniejszego najbuńczuczniejszych celownik najbuńczuczniejszemu najbuńczuczniejszej najbuńczuczniejszemu najbuńczuczniejszym biernik najbuńczuczniejszego najbuńczuczniejszy najbuńczuczniejszą najbuńczuczniejsze najbuńczuczniejszych najbuńczuczniejsze narzędnik najbuńczuczniejszym najbuńczuczniejszą najbuńczuczniejszym najbuńczuczniejszymi miejscownik najbuńczuczniejszym najbuńczuczniejszej najbuńczuczniejszym najbuńczuczniejszych wołacz najbuńczuczniejszy najbuńczuczniejsza najbuńczuczniejsze najbuńczuczniejsi najbuńczuczniejsze
- przykłady:
- (1.1) Mowa Hitlera w monachijskiej Löwenbraükeller jest buńczucznym, przeplatanym wulgarną ironią, usprawiedliwianiem się[5].
- (1.1) Nawet dyplomacja pruska tak buńczuczna, zajmowała wobec Wielkiej Brytanii stanowisko niezmiernie ostrożne[6].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) buńczuczna mina • buńczuczny młodzik • buńczuczne zapędy / zapowiedzi
- synonimy:
- (1.1) wojowniczy, zadziorny, zadzierzysty, chwacki, junacki; war. buńdziuczny
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. buńczuk mrz, buńczuczność ż
- przysł. buńczucznie
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) blasterous
- hiszpański: (1.1) soberbio, altivo, arrogante, orgulloso
- źródła:
- 1 2
Hasło „buńczuczny” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Hasło „buńczuczny” w: Słownik współczesnego języka polskiego, red. Bogusław Dunaj, Przegląd Reader's Digest, Warszawa 1998, ISBN 83-909366-3-1.
- ↑ Wojsko, wojna, broń. Leksykon PWN, red. Marcin Kamler, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9, s. 57.
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
- ↑ Andrzej Bobkowski, Szkice piórkiem (Francja 1940–1944), 1957, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑ Henryk Wereszycki, Sojusz trzech cesarzy. Walka o pokój europejski 1872–1878, 2010, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
