boczek

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

boczek (język polski)[edytuj]

boczek (1.2)
wymowa:
IPA[ˈbɔʧ̑ɛk], AS[boček] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zdrobn. od: bok
(1.2) spoż. mięso z boku świni poprzerastane słoniną; zob. też boczek w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Siadłem sobie cichutko na boczku krzesełka.
(1.2) Do bigosu dobrze jest dodać trochę wędzonego boczku i kiełbasy.
składnia:
kolokacje:
(1.1) na boczku
(1.2) na boczku • boczek wędzony / parzony
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bok m, pobocze n
zdrobn. boczuś m
czas. boczyć się ndk.
przym. boczny, boczkowy
przysł. boczkiem, bocznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: