biegacz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

biegacz (język polski)[edytuj]

biegacz (1.1)
biegacz (1.2)
biegacz (2.1)
wymowa:
IPA[ˈbʲjɛɡaʧ̑], AS[bʹi ̯egač], zjawiska fonetyczne: zmięk.i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) sport. osoba uprawiająca jedną z dyscyplin lekkoatletycznych biegi
(1.2) sport. osoba uprawiająca biegi narciarskie

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) ent. chrząszcz z rodziny biegaczowatych (Carabidae); zob. też biegaczowate w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Polski biegacz znów przybiegł ostatni.
(1.1) Podczas wczorajszego spaceru spotkałem dwóch biegaczy.
(2.1) Biegacze na ogół drapieżne.
(2.1) Podczas wczorajszego spaceru spotkałem dwa biegacze.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) lekkoatleta
(1.2) narciarz
(2.1) chrząszcz
hiponimy:
(1.1) sprinter, krótkodystansowiec, średniodystansowiec, długodystansowiec, maratończyk
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bieg m, bieganie n, biegówka ż, biegunka ż, biegaczowate nmos
forma żeńska biegaczka ż
czas. biegać, biec, przybiec, przybiegać, ubiec, ubiegać, wybiec, wybiegać
przym. biegowy, biegaczowaty
przysł. biegle
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: