befolkning

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

befolkning (język duński)[edytuj]

wymowa:
Dania: [beˈfʌlˀgneŋ]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) ludność, populacja
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

befolkning (język norweski (bokmål))[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski lub żeński

(1.1) ludność
(1.2) mieszkańcy
odmiana:
(1) en befolkning, ~en, ~er, ~ene lub ei befolkning, ~a, ~er, ~ene
przykłady:
(1.1) Verdens befolkning øker meget raskt.Ludność świata bardzo szybko rośnie.
(1.2) Polen har en befolkning 38 millioner mennesker.Polska ma 38 milionów mieszkańców.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. befolke
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

befolkning (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) ludność[1]
odmiana:
(1.1) en befolkning, befolkningen, befolkningar, befolkningarna
przykłady:
(1.1) Ända in i vår tid var Sveriges befolkning mycket enhetlig både vad beträffar etniskt ursprung, språk, religion och kultur. do naszych czasów ludność Szwecji była bardzo jednolita zarówno jeśli chodzi o pochodzenie etniczne, jak i język, religię i kulturę.
składnia:
kolokacje:
(1.1) befolkningsexplosionbefolkningstillväxtcivilbefolkning
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Lexin, Språkrådets lexikon, Institutet för språk och folkminnen