awantura

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

awantura (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌavãnˈtura], AS[avãntura], zjawiska fonetyczne: nazal.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) gwałtowna kłótnia, zamieszanie
(1.2) ryzykowne, niepewne przedsięwzięcie, często wątpliwe pod względem moralnym
(1.3) daw. zdarzenie[1]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Przechodziłam koło sklepu i słyszałam awanturę między ekspedientką i jakimś klientem.
składnia:
kolokacje:
(1.2) wikłać się w awantury
synonimy:
(1.1) burda, kłótnia, sprzeczka
(1.2) afera
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. awanturnik m, awanturnica ż, awanturnictwo n
zdrobn. awanturka ż
czas. awanturować się
przym. awanturniczy
związki frazeologiczne:
karczemna awantura
etymologia:
franc. aventure (przygoda)[2][3]; źródłosłów dla ros. авантура[4], jid. אַוואַנטורע
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 26.
  2. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło awantura w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło awantura w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927.
  4. Wiesław Witkowski, Nowy słownik zapożyczeń polskich w języku rosyjskim, s. 1, Kraków, Universitas, 2006, ISBN 83-242-0736-8.
  5. Tomasz Klimkowski, Dziedzictwo greckie w języku rumuńskim i arumuńskim, „Balcanica Posnaniensia. Acta et studia”, XIX, Poznań 2012, Wydawnictwo Instytutu Historii UAM, s. 21.