awanturnik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

awanturnik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌavãnˈturʲɲik], AS[avãnturʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba skłonna do wszczynania kłótni
(1.2) osoba prowadząca burzliwe życie, gotowa podjąć ryzyko
odmiana:
(1.1-2)[1]
przykłady:
(1.1) Pijany awanturnik w trakcie interwencji uderzył policjantkę pięścią w twarz[2].
(1.2) Poszukuję dzielnych, bohaterskich, żądnych przygód awanturników, którzy gotowi do kilku dni ryzykownych walk i starć z narastającymi hordami nieprzyjaciela![3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) warchoł; pot. rozrabiaka, rozrabiacz; przest. hałaburda; gwara warszawska kobzacz
(1.2) poszukiwacz przygód
antonimy:
hiperonimy:
(1.2) ryzykant
hiponimy:
(1.1) kłótnik, krzykacz, pieniacz; pot. zadymiarz, zakapior
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. awantura ż, awanturka ż, awanturnictwo n, awanturniczość ż, awanturzenie n
forma żeńska awanturnica ż
czas. awanturować się
przym. awanturniczy
przysł. awanturniczo
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. awantura + -nik < franc. aventureprzygoda[4][5]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło awanturnik w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. „Głos Koszaliński”, 28.07.2009
  3. Forum internetowe sfgame.pl, 14.12.2017
  4. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło awantura w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  5. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło awantura w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927.