żyto

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

żyto (język polski)[edytuj]

żyto (1.2)
żyto (1.3)
wymowa:
?/i, IPA[ˈʒɨtɔ], ASyto]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) bot. Secale[1] L., rodzaj roślin jednorocznych, dwuletnich lub wieloletnich z rodziny wiechlinowatych; zob. też żyto w Wikipedii
(1.2) bot. roln. roślina zbożowa z rodzaju (1.1)
(1.3) roln. spoż. ziarno żyta (1.2)
(1.4) uczn. ładna dziewczyna[2]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Ziemia jest tu na ogół piaszczysta i kamienista, zdatna pod uprawę tylko kartofli, żyta, owsa i lnu[3].
składnia:
kolokacje:
(1.2) kłosy żyta • pszenżyto
synonimy:
(1.2) reg. śl. reż
(1.3) reg. śl. reż
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. żytniówka ż, żytnisko n
zdrobn. żytko n
przym. żytni
związki frazeologiczne:
czuć wilka w życiedziura w worze, gość w komorze, piasek w mące, woda w łące, kąkol w życie, złość w habicie — rzeczy niecnepóki żyta – póki bytawozić żyto na Zawiśle[4]
etymologia:
pol. żyć[5]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło Secale w: Wikispecies – otwarty, wolny katalog gatunków, Wikimedia.
  2. Jolanta Ignatowicz-Skowrońska, Motywy roślinne w slangu młodzieżowym i żargonie przestępczym, „Acta Universitatis Wratislaviensis” no 2282, Język a Kultura, t. 16, Wrocław 2001, s. 239.
  3. Czesław Miłosz, Dolina Issy, 1955, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  4. Jan Miodek, Póki żyta – póki byta, w: Odpowiednie dać rzeczy słowo. Szkice o współczesnej polszczyźnie, Wrocław 1987.
  5. Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 809.