tytułować

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

tytułować (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌtɨtuˈwɔvaʨ̑], AS[tytuu̯ovać], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) nadawać czemuś tytuł, nazwę
(1.2) wypowiadać czyjś tytuł podczas mówienia o nim lub do niego
odmiana:
(1.1-2) koniugacja IV
przykłady:
(1.1) [Witkacy] jeden z rozdziałów Szkiców tytułuje: Ogólna teoria sztuki a kryteria oceny dzieł[1].
(1.2) Tym bardziej więc zdziwiło mnie, że w zapadłych wioskach Irlandczyk jest jakoś dziwnie tytułowanyani to imieniem, ani nazwiskiem[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. tytuł m, tytulatura ż, tytułowanie n
czas. zatytułować dk.
przym. tytułowy, tytularny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Andrzej Kostołowski, Miesięcznik Literacki, 1970, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Lucjan Wolanowski, Upał i gorączka, 1970, Narodowy Korpus Języka Polskiego.