tytulatura

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

tytulatura (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) dane umieszczone na karcie tytułowej i w metryce książki[1]; zob. też tytulatura w Wikipedii
(1.2) tytuł lub tytuły przysługujące komuś[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. tytuł m
zdrobn. tytulik m
czas. tytułować ndk., zatytułować dk.
przym. tytułowy, tytularny, utytułowany
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło tytulatura w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.