tytularny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

tytularny (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) posiadający prawo do używania danego tytułu, ale bez pełnienia funkcji związanej z tym tytułem
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) członek tytularnyrektor tytularny
synonimy:
(1.1) honorowy, nominalny
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przysł. tytularnie
rzecz. tytuł mrz, tytulatura ż, tytularność ż
czas. tytułować
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: