trucizna

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

trucizna (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[truˈʨ̑izna], AS[trućizna], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) substancja mogąca zakłócić funkcjonowanie organizmu lub spowodować śmierć; zob. też trucizna w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Dla żartu z butelki z trucizną usunął etykietę z trupią czaszką i skrzyżowanymi piszczelami.
składnia:
kolokacje:
(1.1) zażywać / zażyć / wziąć truciznę
synonimy:
(1.1) toksyna, trutka, jad; gw. (Górny Śląsk) gid
antonimy:
(1.1) odtrutka, antidotum
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) strychnina, cyjanek
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. trutka ż, truciciel m, trucicielka ż, trucie n, zatrucie m, odtrutka ż, trujak m
czas. truć, otruć, wytruć, struć, podtruć, zatruć
przym. trujący, otruty, podtruty, struty
przysł. trująco
ims. trujący
związki frazeologiczne:
pochlebstwo gorsze niż trucizna
etymologia:
pol. trucie + -izna[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Henryk Gaertner, Gramatyka współczesnego języka polskiego. Część III, 1. Słowotwórstwo, Książnica – Atlas, Warszawa – Lwów 1934, s. 270.