ocet

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ocet (język polski)[edytuj]

ocet (1.1) z oregano
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈɔʦ̑ɛt], AS[ocet]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) spoż. kulin. spożywczy kwas octowy o stężeniu 510%, czasem z domieszkami; zob. też ocet w Wikipedii
(1.2) pot. chem. kwas octowy
odmiana:
(1.1) blm
(1.2)
przykłady:
(1.1) Jeśli dodasz trochę octu, galareta będzie smaczniejsza.
składnia:
kolokacje:
(1.1) ocet balsamiczny / drzewny / jabłkowy / owocowy / ryżowy / słodowy / stołowy / spirytusowy / winny • ocet bzeneckigrzyby / śliwki /śledzie / … w occie • przyprawić octem • kwaśny jak ocet
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. octan m, octowiec m
przym. octowy
związki frazeologiczne:
kwaśny jak ocet siedmiu złodziei (bardzo kwaśny) • napoić octem i żółcią
etymologia:
(1.1) łac. acidum[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Danuta Buttler, Halina Satkiewicz, Język i my, wydanie I, WSiP, Warszawa 1990, s. 35.

ocet (język czeski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(1.1) spoż. ocet
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) balzámový / jablečný / kvasný / lihový / rýžový / sladový / vinný ocet • bzenecký ocet
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. octárna, octař
przym. octový
związki frazeologiczne:
kyselý jako ocetzůstat na ocet
etymologia:
uwagi:
źródła: