rozbój

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

rozbój (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈrɔzbuj], AS[rozbui ̯]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) praw. napad bandycki w celu ograbienia[1]; zob. też rozbój w Wikipedii
(1.2) uprawianie grabieży[1]
(1.3) przen. jawna niesprawiedliwość, wyzysk[1]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) rozbój z użyciem niebezpiecznego narzędziadokonać / dopuścić się rozboju • usiłowanie rozboju • ofiara / sprawca rozboju
(1.3) jawny rozbój
synonimy:
(1) grabież, rabunek
(1.3) bezprawie, granda, jawny wyzysk
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) napad
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. rozbójnik m, rozbójnictwo n
przym. rozbójniczy
związki frazeologiczne:
rozbój na prostej drodzerozbój na równej drodzerozbój w biały dzień
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło rozbój w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.