pokłon

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: poklon

pokłon (język polski)[edytuj]

pokłon (1.1)
pokłon (1.1)
pokłon (1.3) feretronu
wymowa:
IPA[ˈpɔkwɔ̃n], AS[poku̯õn], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) niskie pochylenie głowy lub całego tułowia na znak oddania czci
(1.2) st.pol. dar czołobitny dla pana[1]
(1.3) etn. rel. pochylenie obrazu w procesji katolickiej na Kaszubach; zob. też Pokłon feretronów w Wikipedii
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Po wspólnym pokłonie przed pomnikiem delegaci udali się w stronę trybuny.
(1.1) Wychodząc z komnaty, bił pokłony do ziemi.
(1.3) Historia tradycji pokłonów feretronów nie została dotychczas szczegółowo zbadana.
składnia:
kolokacje:
(1.1) bić pokłony • pokłon Trzech Króli / pasterzygłęboki pokłon
synonimy:
(1.1) ukłon, pokłonienie, skinienie
(1.2) st.pol. poczta
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. pokłonienie n, ukłon mrz, skłon mrz
czas. pokłonić dk., ukłonić się dk., kłaniać się ndk., pokłonić się dk., skłonić dk., skłaniać ndk.
przym. pokłonny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 127.