nastolatek

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

nastolatek (język polski)[edytuj]

nastolatek (1.1)
nastolatki (1.1)
wymowa:
IPA[ˌnastɔˈlatɛk], AS[nastolatek], zjawiska fonetyczne: akc. pob.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) chłopiec w wieku od jedenastu do dziewiętnastu lat

rzeczownik, forma pochodna

(2.1) D.  lm  od nastolatka
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) młokos, młodzieniec, efeb; daw.  młodzieńczyk, młodzic, młodzik, junosz, junosza, okrzos
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) jedenastolatek, dwunastolatek, trzynastolatek, czternastolatek, piętnastolatek, szesnastolatek, siedemnastolatek, osiemnastolatek, dziewiętnastolatek
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  nastoletniość f 
forma żeńska nastolatka f 
przym.  nastoletni
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) kalka językowa z ang.  teenager < ang.  teen + agenaście + wiek, lata[1]
uwagi:
Forma M.  lm  nastolatkowie jest niepoprawna.
tłumaczenia:
źródła:
  1. Edward Łuczyński, Jolanta Maćkiewicz, Językoznawstwo ogólne. Wybrane zagadnienia, wyd. II rozszerzone i uzupełnione, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2002, s. 114.