mieć na końcu języka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

mieć na końcu języka (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈmʲjɛ̇ʨ̑ na‿ˈkɔ̃j̃nʦ̑u jɛ̃w̃ˈzɨka], AS[mʹi ̯ėć na‿kõĩ ̯ncu i ̯ẽũ̯zyka], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal.asynch. ę rozs. artyk.zestr. akc.wym. warsz.i → j 
znaczenia:

fraza czasownikowa

(1.1) wiedzieć, co się chce powiedzieć, ale w danej chwili to umknęło; mieć wrażenie, że za chwilę się to przypomni
(1.2) chcieć coś powiedzieć, ale powstrzymać się, zrezygnować w ostatniej chwili
odmiana:
(1.1-2) zob. mieć, „na końcu języka” nieodm.
przykłady:
(1.1) Ten jej nowy szef nazywa sięMam to nazwisko na końcu języka.
(1.2) Ojcowie zdawali się namyślać, choć oboje mieli odpowiedź na końcu języka.[1]
(1.2) Miał, jak to mówią, na końcu języka pytanie jakąby książkę trzeba kupić dla osoby chorej, dla bardzo chorej, ale widok modnie uczesanego subiekta był tak daleki od treści jego myślenia, że pytanie wydało mu się wprost śmieszne i niemożliwe.[2]
składnia:
(1.1-2) mieć + B. (coś) + na końcu języka
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Związki frazeologiczne
tłumaczenia:
źródła:
  1. W. Orkan: Na wydaniu
  2. S. Żeromski: Promień