krytyk

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

krytyk (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈkrɨtɨk], AS[krytyk] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba oceniająca coś lub kogoś negatywnie
(1.2) osoba oceniająca dzieła sztuki i dzieła naukowe
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.2) Dubbing do tego filmu zyskał aprobatę krytyków.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) opiniodawca, recenzent
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. krytyka ż, krytykanctwo n, krytykant m, krytykantka ż, krytycyzm m, krytyczność ż
czas. krytykować ndk.
przym. krytykancki, krytyczny
przysł. krytyczny, krytycznie
związki frazeologiczne:
(1.1-2) krytycy jak robaki – za życia gryzą[1]
etymologia:
łac. criticus < gr. κριτικός (kritikos)[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Włodzimierz Wysoczański, Opozycja homo – animal z perspektywy reguł postępowania (na materiale frazemów wybranych języków), „Acta Universitatis Wratislaviensis” no 2282, Język a Kultura, t. 16, Wrocław 2001, s. 92.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło krytyk w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.