krytyka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

krytyka (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈkrɨtɨka], AS[krytyka], zjawiska fonetyczne: akc. na 3 syl.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) surowa lub negatywna ocena kogoś lub czegoś

rzeczownik, forma fleksyjna

(2.1) D., B. lp od: krytyk
odmiana:
przykłady:
(1.1) Prawdziwa cnota krytyk się nie boi[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) samokrytyka
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. krytykant m, krytyk m, krytyczka ż, krytykowanie n
czas. krytykować ndk.
przym. krytyczny, krytykancki
przysł. krytycznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: