Przejdź do zawartości

publicysta

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

publicysta (język polski)

[edytuj]
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) autor artykułów, felietonów i reportaży ogłaszanych w prasie
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) A pisarz i publicysta niemiecki Gottfried Kinkel napisał wprost: „Zmartwychwstanie Polskisiłą Niemiec"[1].
(1.1) Dwuletni epizod z życia dziedzica tronu moskiewskiego, a następnie władcy Cesarstwa Rosyjskiego, uznawanego powszechnie u schyłku XIX wieku za najpotężniejsze mocarstwo światowe, wzbudzał zainteresowanie historyków i publicystów[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) autor
hiponimy:
(1.1) dziennikarz, felietonista, komentator, krytyk, reportażysta[3]
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. publicystyka ż, publicystyczność ż
forma żeńska publicystka ż
przym. publicystyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. publiciste, niem. Publizist[4]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Franciszek Sikorski, Pomosty: z dziejów stosunków polsko-niemieckich, VERBA, s. 42, ISBN 9788385061335, OCLC 32187376 (pol.).
  2. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Rozdział IV. Intronizacja i ślub w czasie żałoby [w:] Jan Sobczak, Mikołaj II – ostatni car Rosji: studium postaci i ewolucji władzy, Warszawa: Bellona, 2009, s. 79, ISBN 978-83-7545-140-5, OCLC 1062128260 (pol.).
  3. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
  4. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „publicysta” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.