jeniec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

jeniec (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈjɛ̇̃ɲɛʦ̑], AS[i ̯ė̃ńec], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba wzięta do niewoli w czasie wojny; zob. też jeniec w Wikipedii
(1.2) jeden z kamieni w go; zob. też jeniec (go) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Prawo międzynarodowe nakazuje godne traktowanie jeńców.
składnia:
kolokacje:
(1.1) jeniec wojennybrać jeńców
synonimy:
(1.1) hist. braniec
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) hist. janczar, hist. jasyr
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. jeniecki
rzecz. jeniectwo n
czas. jąć
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. jąć
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: