braniec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

braniec (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbrãɲɛʦ̑], AS[brãńec], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hist. osoba wzięta do niewoli w trakcie działań wojennych; jeniec[1]
(1.2) hist. osoba wzięta przymusowo do wojska
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) jeniec
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. branka ż, branie n, pobór m
forma żeńska branka
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło braniec w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.